تبليغاتX
زندگی نامردیه مگه نه؟؟؟!
دنیای جمشید
                   رقص مرداب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم آبان 1384ساعت 18:53  توسط جمشید  | 

سپيده صبح

رقص مرداب

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم مهر 1384ساعت 18:51  توسط جمشید  | 

سلام:سلامی به گرمی عشق به شمایی که از دستانتان نشان مهر وعطفت.از چشمانتان نشان عشق و محبتواز لبهایتان نشان دوستی می بارد.امیدوارم که قطار خوشبختی زندگیتان همیشه بر روی ریلهای سر افرازی وامید استوار باشد.

 

(دوستتون دارم)

      

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1384ساعت 12:23  توسط جمشید 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1384ساعت 11:52  توسط جمشید  | 

سپيده صبح

رقص مرداب

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم مهر 1384ساعت 18:51  توسط جمشید  | 

اگر می توانستم  مجازاتت کنم

از تو میخواستم,به اندازه ای که تو را دوست دارم

مرا دوست داشته باشیUpgrade your email with 1000's of emoticon icons

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم مهر 1384ساعت 18:32  توسط جمشید  | 

 

سلامی بعد از یه دنیا فاصله بعد از فرسخ ها دلواپسی...

اونقدر دلم واست تنگ شده, اونقدر هوای تو رو کردم که حوصله هیچ چیز و هیچ کس رو ندارم...

می خواستم دیگه برات ننویسم اما...... من به تو وابسته شدم...

نوشتن برای تو, مثل هوائیه که باهاش نفس می کشم...

صحبت برای تو ودر مورد توبا گوشت وخون من عجین شده...

دلم خیلی برات تنگه به اندازه دریای چشمات...

اشک برای ریختن دارم...

نمی دونم چقدر فاصله بین ما مونده...؟

دلم واسه مهربونیات پر می کشه

هر شب چشمامو می بندم به امید اینکه نگاه پر فروغت به خوابای تاریکم روشنی ببخشه

دلم تنگه واسه گرمای وجودت... واسه عطر تنت

دوست دارم به اندازه هر چی شقایق دل تنگه...!

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم مهر 1384ساعت 17:39  توسط جمشید  | 

      

                                  تو را من چشم در راهم   

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم مهر 1384ساعت 8:14  توسط جمشید  | 

 ايكاش ميتوانستم به سكوتخانه ي دلم سفر كنم تا در آنجا هياهويي بر پا كنم و ايكاش پرندهاي بودم كه ميتوانستم در كاشانه ي قلبم به پرواز درآيم تا بتوانم با صداي صايش بالهايم سكوت مرگبارش را كه نشانگر لحظات مرگبار زندگيم است به هم بريزم.ايكاش قلبم شاعر بود!!كه با شعرهاي سرخش ميتوانستم ديوارهاي خاكستري زندگيم را كه به رنگ تنهايي است لاله گون كنم.ايكاش هيچگاه بوي آشناي غربت به مشامم نميرسيدوايكاش همه چيز با جا گذاشتن در غربت در كوچه تنهايي قطار غربت نقش مي گرفت وايكاش بار غربت در اين كوچه جا ميماند.اي كاش هيچگاه به چشم غربت خيره نميشدم ايكاش پاسخ اولين سلام دل تنگي هايم را نميدادم واي كاش هيچ وقت به تنهايي ام اجازه ي همسفر شدن در راه زندگي ام را نمي دادم.وايكاش ميتوانستم غبار سرد بي وفايي را از چهره ي جهان بشويم و ايكاش گرماي محبت و دوستي را براي جهانيان تفهيم كنم و ايكاش مي توانستم تمام نبودنها را فقط براي بودن ببينم!...

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم مهر 1384ساعت 19:49  توسط جمشید  | 

 مهتاب با شب راه نیومد

 خزون که کوتاه نیومد

 چشمات که بارونی شدن

 ابرا که زندونی شدن

                                 اون که غم بغضمو دید

                                 اون که به دادم نرسید

                                 رفت و تو خواب قصه مرد

                                 حرمت فریادمو برد

 پرده ی آخر تگرگ     

 کوچ تو بود و بغض برگ

 قصه ی عشقی که هنوز

 دلگیره و ترانه سوز

                                  رو آسمونا بنویس

                                  نای پریدن دیگه نیس

                                  تو چشمای قاصدکا

                                  شوق رسیدن دیگه نیس

 تو ای همیشه همسفر

 دوباره بچگی نکن

 با این شکسته بال و پر

 دیگه غریبه گی نکن

 

 

 

 

 هنوز هراس کوچه ها

 تو رو به یادم میارن

 ستاره های شب زده

 بغض چشاتو کم دارن

                                      نذار گلای باغچمون

                                      محکوم این خزون بشن

                                      کبوترای نیمه جون

                                      مصلوب آسمون بشن

 حادثه ی هق هق من

 حیفه که ناتموم بشه

 طلوع بی وقفه ی تو

 به دست من حروم بشه

                                    خورشید دشنه خوردمو

                                     رو سایه ها امون بده

                                    تو بهت این ثانیه ها

                                    عشقو به من نشون بده

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم مهر 1384ساعت 8:36  توسط جمشید  |